Ήταν άνοιξη και τότε – τέλη της δεκαετίας του ’60 – όταν σε ένα διάλειμμα ανεβήκαμε ως μαθητικό τμήμα στην ταράτσα του φροντιστηρίου και με φόντο την απέναντι κεραμοσκεπή, βγάλαμε αυτή την αναμνηστική φωτογραφία.Ήταν τότε, που κυνηγώντας τα όνειρά μας μέσα από τις εισαγωγικές εξετάσεις για τις Πανεπιστημιακές Σχολές, εμείς, τα παιδιά του Λυκείου Μεσσήνης ενισχύαμε την εξεταστέα γνώση με φροντιστηριακά μαθήματα στην Καλαμάτα.

Ο θεσμός των επαρχιακών φροντιστηρίων για ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ήταν τότε σχετικά νέος. Πριν, τα υποψήφια για αυτές τις εξετάσεις παιδιά, φοιτούσαν τους καλοκαιρινούς μήνες σε φροντιστήρια των ελαχίστων πόλεων, που είχαν Πανεπιστημιακή Σχολή, και έδιναν εξετάσεις τον Σεπτέμβριο. Έτσι θεωρούσαμε προνόμιο τη λειτουργία σχετικού φροντιστηρίου στην Καλαμάτα και ακούραστο το καθημερινά σχεδόν απογευματινό πηγαινέλα με το τρενάκι ή με τα δρομολόγια τού ΚΤΕΛ.

Στα θεωρητικά μαθήματα ήταν μοναδικό – και το θεωρούσαμε και αυθεντία – το φροντιστήριο του «Γιώτη και της Ρόζας», στο οποίο έρχονταν και για προετοιμασία στην Έκθεση και οι υποψήφιοι των θετικών επιστημών. Η κ.Ρόζα είχε αναλάβει τη διδασκαλία και με την κατάρτισή της και με την υπευθυνότητά της υποδαύλιζε τους συχνά κουρασμένους στόχους μας. Ο σύζυγός της κ.Γιώτης διόρθωνε με εξαιρετική επιμέλεια τις εκθέσεις μας και τις γραπτές μας άλλες ασκήσεις απ’τα παρασκήνια, λόγω των καθεστωτικών απαγορεύσεων για το άτομό του. Η δουλειά και των δύο ήταν οργανωμένη, συστηματική και πλήρης. Άλλο θέμα, αν εμείς δημιουργήσαμε κενά… Το φροντιστήριό τους στεγαζόταν σε κτήριο κοντά στην πλατεία της 23ης Μαρτίου, στην οδό Αγ. Ιωάννου (

Ανάμεσα στα παιδιά της φωτογραφίας – εκτός από την αναγνωρίσιμη κ.Ρόζα – διακρίνουμε απ’ το σχολείο της Μεσσήνης την +Ελένη Τσάμη, την Βασιλική Πατρίκη και τον Κώστα Βασιλόπουλο.

Τα χρόνια πέρασαν – περίπου 53 – η φωτογραφία έμεινε…